Impreza była bardzo mocno obstawiona przez Węgierskie załogi z Szalayem, Fazekasem, i Kordą na czele w bardzo dobrze przygotowanych samochodach. – mówi Aleksander Sachanbiński, kierowca i szef zespołu Toyota Terratrek Competition - Poziom  przygotowania czołowych załóg widać było po pierwszych dwóch dniach gdy okazało się, że wycofały się tylko trzy załogi. Lokalni zawodnicy znali trasę na pamięć i ciężko było z nimi nawiązać rywalizację.  Pierwszy w naszej klasie  T2 Ulrich był poza naszym zasięgiem. Mimo prawie cztero minutowego progresu w naszych czasach między kolejnymi przejazdami  osów,  Urlich był zawsze przed nami o parę - parędziesiąt sekund. Jego lekka Navara przygotowana pod krótkie rajdy miała przewagę mocy nad naszą Dakarową Toyotą. Ostatecznie drugie miejsce w klasie i jedenaste w generalnej klasyfikacji to bardzo przyzwoity rezultat.

Niezbyt też licznie reprezentowaną była nasza klasa samochodów produkcyjnych – precyzuje  Arkadiusz Rabiega, pilot TTC – Impreza liczyła się tylko do klasyfikacji CEZ, więc zgłosiły się tylko cztery załogi w klasie T2. W efekcie po badaniach technicznych na starcie zameldowały się tylko trzy ekipy.

Trasa mimo ze łącznie mieliśmy do przejechania ponad pięćset kilometrów oesowych była dosyć monotonna ze względu  na niezbyt urozmaicony  teren i wielokrotne pokonywanie tych samych odcinków. – mówi Aleksander Sachanbiński -  Generalnie rzecz biorąc była to jazda po polnych drogach, trochę błota, trochę szutru. Trasa z duża ilością niebezpiecznych pułapek w postaci wyschniętych poprzecznych kolein  po maszynach rolniczych i  długie proste, nawet pięcio kilometrowe, kończące się ostrymi zakrętami okolonymi głębokimi rowami. Ofiarą  takiego rowu był już w pierwszym dniu Grzegorz Szwagrzyk,  który w takiej pułapce położył na bok i podtopił swoje Pajero.

Rzeczywiście cały rajd składał się dwóch odcinków przejeżdżanych na przemian:  pierwszego  czterdziestosześciokilometrowego i drugiego szesnastokilometrowego. – dodaje Arkadiusz Rabiega – Na trzecim trzydziestokilometrowym odcinku, pięć kilometrów przed końcem odcinka złapał nas deszcz, zamieniając trasę w błotną ślizgawkę.  Nasza prędkość podróżna spadłą do 30-40 km/h i ledwie kontrolowaliśmy Toyotę. Na szczęście był to jedyny deszczowy odcinek  i przejeżdżany był tylko raz podczas całego rajdu. 

Po zakończeniu każdego odcinka mieliśmy bardzo dużo czasu na serwis. – kontynuuje  Arkadiusz Rabiega – Godzinna czasu to przy zerowej awaryjności Toyoty było aż nadto i przy czterdziestostopniowych upałach głównym problemem naszego serwisu było w tych warunkach oczekiwanie i nuda. Dodatkowo po zakończeniu każdego etapu mieliśmy trzy godziny na przegląd samochodu więc korzystaliśmy z regulaminowej możliwości wcześniejszego odstawienia auta do parku ferme.